Bahar gelmişti. Havada, güneşte, ağaçların tomurcuklarında, hatta topraktan yeni çıkan çimenlerin kokusunda bir tazelik, bir canlanma vardı. Ancak kasabanın kenarındaki küçük, kerpiç evin pencereleri hala kışın ağırlığını taşıyor gibi gri ve donuktu.
Bu evde ihtiyar bir kadınla küçük torunu yaşardı. İhtiyar kadın kış boyunca öksürmüş, yatağından hemen hiç çıkamamıştı. Küçük çocuk ise bütün gün pencerenin önünde oturur, dışarıdaki gri gökyüzüne bakarak baharın gelmesini, kuşların dönmesini beklerdi. Ona göre bahar, kırlangıçların gelmesi demekti. Çünkü ninesi hep öyle söylerdi:
“Kırlangıçlar gelmeden tam bahar olmaz oğlum. Onlar sıcak memleketlerden müjde getirirler.”
Nihayet nisan ayının ortalarına doğru, bir sabah çocuk heyecanla uyandı. Pencerenin önündeki saçakta bir cıvıltı, bir hareketlilik vardı. Hemen fırladı, cama yapıştı. İki küçük, siyah-beyaz kuş, ağızlarında çamur parçaları ve saman çöpleriyle hummalı bir şekilde çalışıyorlardı. Geçen seneden kalan ve kış rüzgarlarında birazı yıkılmış olan eski yuvalarını tamir ediyorlardı.
Çocuk sevinçle bağırdı:
— Nine! Nine! Bak, kırlangıçlar gelmiş! Bahar geldi nine!
Yatağında halsiz yatan ihtiyar kadın hafifçe gülümsedi, gözlerini araladı:
— Gördüm evlat, gördüm… Demek zamanı gelmiş, dedi. Sesinde hem bir huzur hem de derin bir yorgunluk vardı.
Günler geçti. Kırlangıçlar yuvalarını bitirdiler, içine yumurtladılar. Erkek ve dişi kuş sırayla kuluçkaya yatıyor, birbirlerine yiyecek taşıyorlardı. Çocuk ise her gün onları izliyor, onlarla arkadaş olmuş gibi adeta nefesini tutarak hareketlerini takip ediyordu. Onların sadakati, bitmek bilmeyen enerjisi ve birbirlerine olan bağlılığı küçük çocuğun dünyasındaki en büyük eğlence ve umut kaynağı olmuştu.
Ancak bir gün, kasaba üzerinde aniden simsiyah bulutlar toplandı. Baharın ortasında beklenmedik, şiddetli bir fırtına koptu. Yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyor, rüzgar kerpiç evin çatısını çatırtatıyordu. Çocuk korkuyla pencereye koştu. Saçaktaki yuva sallanıyordu. Kuşlardan biri yuvanın içinde, yumurtaları korumak için kanatlarını germiş, fırtınaya direniyordu. Diğeri ise dışarıda, fırtınanın ortasında çaresizce çırpınıyor, yuvaya ulaşmaya çalışıyordu.
Fırtına saatlerce sürdü. Akşama doğru rüzgar dindiğinde, çocuk hemen pencereyi açtı. Gördüğü manzara karşısında gözleri doldu. Yuvanın bir kısmı çökmüş, yumurtalar aşağıya, taşların üzerine düşüp kırılmıştı. Fırtınaya direnen kuşlardan biri ise yerde, ıslak toprakta hareketsiz yatıyordu. Diğeri, sağ kalan kuş, yıkık yuvanın kenarına konmuş, hiç durmadan, adeta ağlar gibi acı acı ötüyordu.
Çocuk ağlayarak ninesinin yanına koştu:
— Nine, yuvaları yıkıldı! Biri öldü, diğeri tek kaldı. Şimdi ne yapacak? Bahar bitti mi?
İhtiyar kadın, zayıf eliyle çocuğun saçlarını okşadı. Gözlerinden akan yaşları sildi ve tane tane konuştu:
— Hayır aciz yavrum, bahar bitmez. Hayat böyledir; bazen fırtınalar gelir, emek verdiklerini yıkar, sevdiklerini alır. Ama bak, sağ kalan kuş hala orada. Yasını tutacak, canı yanacak… Fakat sonra ne yapacak biliyor musun? Tekrar çamur taşıyacak, o yuvayı yeniden kuracak. Çünkü yaşamak, her şeye rağmen yeniden başlamaktır.
Ertesi sabah çocuk gözlerini açtığında içindeki hüzünle pencereye baktı. Gökyüzü masmaviydi, güneş parıldıyordu. Saçakta ise bir hareketlilik vardı. Sağ kalan kırlangıç, yanına başka bir yoldaş bulmuş mu, yoksa tek başına mı bilinmez, ağzında yeni bir çamur parçasıyla yıkılan yuvayı dipten örmeye başlamıştı bile.
Çocuk o an ninesinin ne demek istediğini anladı. Yüzünde hafif bir tebessümle, hayata sıfırdan başlayan o küçük kuşu izlemeye koyuldu.
